Pożegnaliśmy Ojca Konrada. Z jednej strony nieoczekiwanie, bo odejście zawsze jest jakimś zaskoczeniem, zawsze jest za wcześnie. A z drugiej strony widzieliśmy, jak Ojciec gaśnie w oczach, jak słabnie, jak opuszczają go siły i ten jego niezwykły ogień, którym rozpalał wszystkich w pobliżu siebie. Będzie nam go bardzo brakować. Ośmieliłem się wysłać do Tygodnika Polskiego moje listy do Ojca Konrada, które w biuletynie przez dwa ostatnie lata publikowaliśmy przy okazji jego urodzin i imienin. Dopisałem już po śmierci kolejny, być może ostatni fragment korespondencji.

Kiedy przeglądałem biuletyny sprzed roku, dwóch i trzech lat, te właśnie z dnia Pierwszej Komunii, to uśmiechnąłem się pod nosem. Właściwie za każdym razem wspominałem o pierwszokomunijnym zamieszaniu, dodatkowo przy wiosennych porządkach, zakończeniu roku szkolnego i tym podobnych. A uśmiechnąłem się dlatego, że tamte ilości spraw, które trzeba było ogarnąć są niczym, w porównaniu do tego, co się w parafii dzieje w tym roku. Ten właśnie weekend, oprócz Pierwszokomunijnych wzruszeń, przynosi nam pierwsze w historii parafii prymicje! Miejmy nadzieję, że doczekamy jeszcze kiedyś następnych.

W ostatnich dniach wielu z Was wyraziło swój niepokój o przyszłość naszej wspólnoty parafialnej w kontekście zamykania i łączenia wielu parafii w naszej archidiecezji. Czyniliście to przez telefon, przy okazji spotkań w kościele, czy podczas wizyt duszpasterskich, które jeszcze trwają, choć trudno nazwać je w Wielkim Poście kolędowymi. Dziękuję za tę troskę i za wszystkie te rozmowy. W minionym tygodniu, mimo, że był to dla nas bardzo pracowity czas rekolekcji, miały miejsce dwa spotkania, które rzucają nowe światło na to.

W minioną niedzielę wspomniałem o nowej w naszej parafii inicjatywie wielkopostnej, mianowicie o całodziennej adoracji w każdy piątek Wielkiego Postu. Mamy taką adorację w pierwsze piątki miesiąca, wielu z Was o tym pamięta i znajduje czas, żeby gdzieś tam w jakimś zakamarku naszego kościoła w ciągu dnia uklęknąć i zatopić się w modlitwę adoracyjną, która nie ma sobie równych. Wielu ma taką potrzebę, wielu odkrywa ją powoli i szuka sposobności, żeby skorzystać z tego nieopisanego źródła łaski, jakim jest Najświętszy Sakrament wśród nas.

Bóg się rodzi! Teraz, tutaj, pomiędzy nami. To nie świąteczna przenośnia, nie tylko pamiątka, to wielka prawda! Bóg się rodzi, a to oznacza, że znów chce zamieszkać w naszym świecie, w naszej codzienności, w naszych sprawach, słowach, w naszej niepewności i lęku o jutro. Chce być blisko nas, jak najbliżej każdego. Bóg przychodzi, by kochać i być kochanym. Staje wśród nas, daje się zauważyć, niemalże dotknąć, daje swoje serce. Daje nadzieję i radość, daje siłę do kroczenia przez życie.

Wkońcu od dzisiejszej – już czwartej – adwentowej niedzieli do Świąt zostało zaledwie kilka dni. Co z postanowieniami? Były jakieś? A jeśli nie, to może jeszcze czas? Może warto wykrzesać z siebie jakąś odrobinę dobroci w tych ostatnich dniach.

Najpierw jeszcze o festiwalu. Odbyło się w minionym tygodniu pofestiwalowe spotkanie. Trochę nie wiedziałem, jak to zrobić, bo umawialiśmy się na grillowanie na trawie, a tu nagłe ochłodzenie (wróci jeszcze lato, choćby na chwilę? Choćby Indian Summer?) przeniosło spotkanie do Cafe Prowincja. Nie ogłaszałem tej ewentualności, bo po sobotnich upałach, kiedy na naszej pieszej pielgrzymce doświadczyliśmy ponad stustopniowej gorączki, nie spodziewałem się aż takich zmian.

Znów mamy w parafii piękną uroczystość: Pierwsza Święta Komunia. Z ciekawością zajrzałem do biuletynu sprzed dwóch lat, żeby zobaczyć co ja wtedy, wówczas młody proboszcz jeszcze, pisałem. Uśmiechnąłem się pod nosem; ile tam było przejęcia, ile lęku o to, żeby wszystko wyszło dobrze, żeby dzieci wszystko pięknie przeżyły i rodzice też jakoś się w tym świętowaniu odnaleźli. No i ile było zamartwiania o to, żeby później dzieci (za pomocą rodziców – przecież tak to jakoś działa) nie rozeszły się z tym Panem Jezusem za szybko.

Chodzi o to, że Jezus zmartwychwstał i wszystko się zmienia, choć wszystko pozostaje takie samo. Jezus zmartwychwstał!